MAHPUS veya MAHBUS

MAHPUS veya MAHBUS sıf. (ar. habs’-ten mahbüs). Hapsedilmiş, bir yere kapatılmış olan: Bu camiaların çemberleri kuvvetten düştükçe, mahpus zümrelerin serbest olmak için mücadele etmeğe girişmeleri tabiîdir (Ziya Gökalp).

♦ i. Hapsedilmiş kimse: İste şimdi hepinizin önünde ağır cezaya çarpılmış bir mahpus olarak bu meseleyi resmen açıyorum (Kemal Tahir).

— Huk. Cezaevinde mahkûm olduğu cezayı çeken kimse.

— ansİkl. Huk. Bir kimsenin mahpus durumuna girmesi için daha önce muhakeme edilerek bir suç işlediğinin sabit olması ve bu suç karşılığında kendisine hâkim tarafından bir ceza verilmesi gereklidir. Kişi ancak kesinleşmiş bir mahkeme kararı sonucu, cezaevine konulduğu zaman mahpus adını alır.

— Oyun. Bir çeşit tavla oyunu.

4 Mahbusîn çoğl. i. Esk. Mahkûmlar, hapsedilmiş kimseler.

♦ Mahbusiyet i. Esk. Mahkûm olma hali. || Hapislik süresi.

+ Mahpusluk i. Mahpus olma hali: Bunun kitaba düşmesini mahpusluğun can sıkıntısından belleme (Kemal Tahir). || Mahkûmiyet süresi, (m)


Advertisement

Yorum yazın